Dostumun kütüphanesinde bir kitap var. Göz göze geldikçe savaşa giriyoruz. O diyor “beni çabuk oku!” ben diyorum “git başımdan, şimdi sırası değil!” ama yok, vazgeçmiyor. Geçen gün yanından selam verip geçtim, herhangi bir tartışmaya girmemek için ama kitap arkasını dönmüştü. Küstü mü yoksa deyip kanadı kırlımış bir kuş gibi elime aldım kitabı. Arka yüzdeki tanıtım yazsını okuyunca kendimi tutamadım ön sözünü de okuyuverdim. Sonra bir baktım ki kitabı bırakamıyorum. Az kalsın uykusuz bırakacaktı beni. Defol git diyerek kütüphaneme salladım. Şimdi sakin sakin uyuyor. Çünkü biliyor ki onu kısa zamanda okuyacağım.

Kitabın ismi “İstanbul’da Yaşama Sanatı“, A. Haluk Dursun‘un kaleminden çıkan eser 10 yıl önce Ötüken Yayınları aracılığı ile edebiyat severlerle buluşmuş. Kitabın arka yüzündeki yazıda beni etkileyen şu dizelere yer vermeden devam etmek istemiyorum:

Eğer ele geçmezse sevdiğimiz,
Çare ne? eldekini sevmeliyiz!

Nostaljiye Reddiye başlıklı bir yazı ile başlayan kitapta yazar; imparator şehir İstanbul‘da kaybettiğimiz değerler için ağlamak yerine elde bulunan güzelliklerin, değerlerin kıymetinin bilinmesini ve onlar ile İstanbul’da yaşanması gerektiğini vurguluyor. Kitap, İstanbul’da bulunan tarihi ve kültürel değerler -şu an bulunan ve kimsenin dikkatini çekmeyen- ele alınıyor ve bunların nasıl değerlendirileceğinden bahsediyor. Yazar, İstanbul’u sevemeyen kişilerin ilk önce orada yaşamasını öğrenmesi gerektiğini daha doğrusu İstanbul’un tarihini ve eski insnaların orada nasıl yaşadığını bilmesi gerektiğini savunuyor.

Türkçesi İstanbul gezi rehberi, Fransızcası İstanbul’da Yaşama Sanatı kitabını; İstanbul’u sevemeyen (küçük bir ihtimal), İstanbul’da kayda değer birşeyler yapmak isteyen, Türk-İslam kültürüne ne olmuş ki böyle diye düşünen kişilere şiddetle öneriyorum. Okumadan İstanbul’da yaşamaktan zevk almaya kalmayın!

Kitabı buradan satın alabilirsiniz: İstanbul’da Yaşama Sanatı – A.Haluk Dursun

Yufesta ile Şibenza, ikinci fethin şifresi… Üç gün önce okumaya başladığım ve yine üçüncü kez elime aldığımda bitirdiğim bir kitaptan bahsediyorum. Furkan Semih‘in yazdığı Truva Yayıncılığın okuyucu ile buluşturduğu bir kitap. Kapağı ilgi çekici… Yazarın tanınmış olmaması ile birlikte kapak ve “ikinci fethin şifresi” şeklindeki açıklama insanı çekiyor.

Kitabı, istemeden okumaya başlamıştım. Bir arkadaşım önermişti, sonra farkettimki 60 sayfa okumuşum bir çırpıda. Uykum gelmese okumayı bırakmayacaktım, bir gecede bitiverecekti kitap. Kurgu, yoğun ancak sıkıcı olmayan betimlemeler sizi o sahnenin ortasına koyuveriyor. Normalde uzun betimlemelerden ve kahramanların ruh hallerinin uzun uzadıya anlatılmasından nefret ederim. İlk defa bu kadar uzun betimlemelerden sıkılmadığımı farkettim. Sıkılmamakla birlikte okurken zevk aldığımı bile söyleyebilirim. Furkan Semih‘in ikinci eserini beklemeye koyuldum şimdiden.

Biraz kitabın içeriğinden bahsedelim. Kitabın ismi akılda zor kalacak cinsten ancak kitabı okuyunca hiç unutmamak isteyeceksiniz. Alakasız gibi dursa konu İstanbul’un fethi. Kitabın ismi aynı zamanda baş kahramanlarımızın ismi, Yufesta ve Şibenza… Kitabın isminden kahramanların bu dünyadan olmadığını anlayabilirsiniz. Mayhor isimli küçük gezegendeki Irıkya ülkesinin prensleridir Yufesta ve Şibenza. İlginç kardeşler bunlar, gelecekte ülkenin başına birisi geçecektir ancak ikiside bunu istememektedir. Şibenza “dünya” denilen gezegeni merak etmekte, Yufesta ise bunların boş olduğunu düşünmekte… Bir bilge ortaya çıkar, ortalık karışır. Yufesta aşık olur, yazarın bu aşk serüvenin anlatırken kullandığı dilden ve betimlemelerden acayip etkilendiğimi itiraf etmeliyim. Heyecan dolu bir eserin ortasına sıkıştırılmış olan bu kısım sizi eserden koparmak şöyle dursun daha bir bağlıyor kitaba… Sonra kahramanlarımız Fatih Sultan Mehmet ile tanışıyorlar. Tabii henüz “Fatih” değildir sultanımız. Hazırlık içerisindedir. Tahta geçmeden yıllar önce, çocukken başlattığı çalışmaları sürdürmektedir. “Fatih” olmaya hazırlanmaktadır O! Zor, yorucu ve stresli bir hazırlık evresidir bu ancak II. Mehmet yorulmaz, bir an bile vazgeçmeyi düşünmez, her zaman kararlıdır. Hedefine öyle yada böyle ulaşacaktır. Boşuna “Ya ben İstanbul’u alırım ya İstanbul beni!” dememiştir.

Fatih Sultan Mehmet, İstanbul’un fethi için tüm hazırlıkları yaparken çok titiz davranmıştır. Hiç bir noktayı gözünden kaçırmamış ve tebasıyla devamlı istişare halinde bulunmuştur. Fiziksel harbe hazırlanırken şüphesiz psikolojik harbi de unutmamış İstanbul ve Avrupa içlerine casuslar salarak halkı ve yöneticilerin kararlarını etkilemiştir. Bu durumu destekler nitelikte herhangi bir tarihi kayıtı bilmemekle birlikte hikayede yer alan bu durumun oldukça gerçeğe yakın olduğunu kabul ediyorum.

Fethin gerçekleşmesine Yufesta ve Şibenza ile siz de tanık olacaksınız. Sonrasında işler karışacak biraz. Tarih 2028 diyecek yazar… Ve Adolf Hitler ile bir bağlantı kurulacak İstanbul’un fethinde rol oynayan bazı kahramanlar arasında. Adol Hitler‘in müslüman olduğu söylemi yine karşınıza çıkacak. Sonra… Sonra kitap bitecek işte

Bu kitap, geçen sene okuduğum başka bir kitabı anımsattı bana. Selman Kayabaşı‘nın “Teşkilat” isimli kitabı, Timaş yayıncılığın okuyucusuna sunduğu “tek solukta” okunacak kitaplardan. Bu tip tarih-kurgu kitaplarından hoşlanıyorsanız, “Yufesta ve Şibenza” listenizin en başına yazmanız gereken bir kitap diyorum…

Yufesta İle Şibenza Kitabını buralardan satın alabilirsiniz:

Kitapturk.com
Truva Yayınları

Bir süre önce Agatha Christie‘nin Bayan McGinty’nin Ölümü adlı kitabını satın almıştım. Genelde bir kaç oturuşta kitapları bitirirm. Böyle kötü bir huyum var. Başladığım kitabı bırakmak istemem kolay kolay. Bu yüzden de kitap okumak son bir kaç yıldır nadir yaptığım işlerin arasına girdi. Ne zaman bir kitabı okumaya kalksam yeterli zaman bulamayacağımı düşünüp kitabı bırakıveriyordum. Neyseki “Bayan McGinty’nin Ölümü” kitabını üçüncü elime aldığımda bitirdim. Bu da tren yolculuğuma denk geldi ve çok iyi oldu. Zaten uyuyamadığım tren yolculuğuna heyecan katmış oldum. Tren yolculuğundan önce bir kaç defa masa başına oturup okumayı denemiştim ama 60 sayfadan fazlasını okumayı başaramamıştım. Yaklaşık 4 saatlik tren yolculuğunu değerlendirmeyi düşündüm ve 3 saat gibi bir sürede geriye kalan 200 sayfayı okuyuvermiştim. Kitabı bitirince canım sıkıldı, çünkü yol henüz bitmemişti. Uykum da gelmemişti ne yazıkki. Kitabı okurken bana Fahir Atakoğlu‘nun As One ve Fahir Atakoğlu 2 albümleri eşlik etti.

Bayan McGinty’nin Ölümü - Agatha Christie

Kitap bir gündelikçi kadının cinayete kurban gitmesini anlatıyor. Polisin yaptığı araştırmada gündelikçi kadının pansiyoneri tarafından para için öldürüldüğü ortaya çıkıyor. Ancak insan sarrafı olmuş polis baş müfettişi pansiyoner gencin bu cinayeti işlediğine inanamıyor. Çünkü tüm cinayetlerin kendine aşırı güvenen insanlar tarafından işlenebileceğini düşünüyor, tecrübeleri bunu işaret ediyor. Pansiyoner genç ise kendine güven konusunda sizi bile çıltırtabilecek bir eksikliğe sahip. Çareyi Agatha teyzemizin kahramanı ünlü dedektif Hercule Poirot‘ya başvurmakta buluyor. İşte bundan sonra başlıyorsunuz Poirot ile cinayetleri incelemeye, şüpheliler ve kanıtlar ile teoriler kurmaya… Son derece titiz çalışan kahramanımız her ihtimali göz önünde bulundurmaya çalışyıyor. Tabii zor bir durum, cinayetin işlendiği kasabada her insanın kendine has bir sırrı var ve bu sırrın ortaya çıkmasından çok korkuyorlar. Bu işi zorlaştırıyor. Poirot ile birlikte sizinde kafanız karışıyor. Poirot gibi sizde “şu kesin katil olmalı” gibi bir kanıya varamıyorsunuz. Son sözü Poirot söyleyecek çünkü. Agatha‘nin diğer romanlarındaki karakterler ara sıra olaya dahil oluyor. Ve sonunda Poirot kendine has yöntemiyle katili ortaya çıkarıp itiraf etmesini sağlıyor. Sizde rahat bir nefes alıyorsunuz ama o da ne? Olayın meydana geldiği yerdeki “insanlar ne kirli çıkıymış öyle?” diye düşünüyorsunuz. Sakladıkları sırlar biraz ürpertiyor insanı.

Bazen çevirme ile ilgili yanlışlar göze çarpıyor kitapta, ancak büyütelecek bir şey değil. Kahramanların isminin yabancı olması da bazen kafa karıştırıyor. Erkek zannettiğiniz birisi kadın çıkabiliyor.:D Bir de Agatha yaşlandıkça Poirot’u da yaşlandırıyor herhalde

Bir süre önce KitapTurk.com‘dan elektrik-elektronik ile ilgili kitaplar alırken Agatha teyzeyi hatırladım. Bir süredir okumuyordum kitaplarını, özlediğimi hissettim ve son kitabı Bayan McGinty’nin Ölümü kitabını aldım. Henüz okumaya başlayamadım ama bu gece bir siftah yapıcaz kendisiyle. Bakalım Poirot ile hangi maceralara atılacaz.
Kitap hakkında şu kısa açıklamayı da paylaşayım da sonra okumaya başlayayım.

Bayan McGinty’nin başına yediği darbe ölümüne neden olmuştur. Tüm şüpheler Bayan McGinty’nin pansiyoneri olan James Bentley üzerinde toplanır. Çünkü şüphelinin giysilerinin üzerinde kurumuş kan izleri ve maktüle ait birkaç saç teli bulunmuştur. Ama ortada önemli bir nokta vardır: Bentley bir katile benzememektedir.

Acaba Poirot, cinayetten iki gün önce gazetede çıkan bir haber sayesinde bütün hünerini gösterip düğümü çözebilecek midir? Katil elini kolunu sallayarak ortalarda dolaşırken görev Hercule Poirot’yu beklemektedir.

Bir NesCafem bir de Ahgatha’m…
Kitabı kısa sürede bitirmeyi umuyordum ki kitabın kalınlığı gözümü korkuttu. Uykusuz geceler beni bekliyor galiba… Bitirir bitirmez bu web-blogumda yorumlarımı paylaşma nezaketini göstereceğim.

Ankara’da ikamet etmekte olan kuzenime, onu ziyaret edeceğime dair söz vemiştim. Pazar günü bir anda kafam esti ve bu sözü yerine getirmem gerektiğini düşündüm. Ankara’ya gitmenin yollarını araştırmaya başladım. Trenle mi yoksa otobüsle mi gidecektim? Otobüs tercihimdi çünkü Bilecik’te otogar daha yakın fakat Bilecik’ten direk olarak Ankara’ya giden otobüs bulamadığım gibi bilet fiyatllarıda beni tedirgin etti ve trene mahkum kaldık. (Aslında tren yolculuğunu seviyorum.) Kızkardeşimle birlikte çıkacağım bu yolculukta bana arkadaş olması için bir kitap seçmeliydim. Kitap listesi şöyle: A’dan Z’ye PHP, A’dan Z’ye CSS, Zaman Yönetimi, Proje Yönetimi, Toplantı Yönetimi ve Stres Yönetimi. Tabii yolculukta bir programlama dili kitabı okunmaz : ) bir roman daha iyi gider hatta ama bu sefer elimde bunlar vardı. Uzuunca düşündükten sonra (yaklaşık 12 saat:P ) hiç yüzüne bakmadığım CSS kitabı ile bitirmek üzere olduğum Zaman Yönetimi kitabını yanıma almayı uygun gördüm.

CSS Kitabım

Yolculuk Sonrası:

CSS kitabını bende hiç olmayan bir iştah ile okumaya başladım daha önceleri konu ile ilgili yazılar okuduğum için kısa zamanda 60 sayfayı devirdim. Bir şey öğrenirken onu hemen denemek uygulamak isterim ama CSS’de bu isteği fazla hissetmedim. İlerleyen bölümlerde bunu hissedeceğim elbette. Şimdi basitçe öğreniyoruz işi. Diğer yandan Zaman Yönetimi kitabımı da bitirdim. Daha çok yönetici sınıfa hitap eden bu kitapları neden aldım bilmiyorum ama işe yarıyor.