Sumo Robot nasıl yapılır? Dikkat edilmesi gerekenler nelerdir? Bu konuda ip uçları nelerdir? Birileri internette bişeyler karalıyor ama pek anlamadım diye düşünüyorsanız size kısa bir süre önce keşfettiğim bir siteyi tavsiye edeceğim: RobotMaster.org

Bu sitede özenle tasarlanmış sumo robotlar görebilirsiniz. Çoğu başarılı olan bu projeleri hem mekanik olarak inceleyerek hem de elektronik olarak inceleyerek kendi robotunuz için bazı çıkarımlar yapabilirsiniz. İlham alın yani. Özellikle 6 motorlu Derin Darbe isimli mini sumo robotu ve 4 adet 10kg-cm zorlanma torklu Maxon Motorlu Cellat isimli sumo robotu incelemenizi tavsiye ediyorum. RobotMaster.org sahibinin bir diğer sitesi olan Robotus.net‘de ise robot projeleriniz ile ilgili ihtiyaç duyabileceğiniz malzemeleri satın alabilirsiniz.

YTÜ – IEEE Öğrenci Kulübü’nün geçen sene Uluslararası ODTÜ Robot Günleri etkinliğine götürdüğünü size anlatmadım sanırım. Çok eğlenceli olduğu için olsa gerek. Her neyse, aşağıdaki videodan bu eğlenceyi görebilirsiniz.
UniAktivite.net verilerine göre en aktif öğrenci kulübü olan YTÜ-IEEE Öğrenci Kulübü bu sene de Robotik Meraklısı üyelerini sevindirecek bir duyuru yaptı. YTU – IEEE Robotics Automation Society’den gelen duyuruya göre 13-14 Mart 2010′da gerçekleştirilecek olan 7. Uluslararası ODTÜ Robot Günleri etkinliğine katılıyoruz. Bu güzel haberi Facebook’ta şu şekilde kutladım:

Diğer yandan bu robot günlerine süper hızlı bir şekilde (!) hazırlanan arkadaşlara yardım etme kararı aldım. Sumo Robot yapma kararı alan MRDMR ve MAZİX ile yavaş yavaş giriştik bakalım robotcuğa… İnternet üzerinde yaptığım araştırmalar sırasında iki site keşfettim. Birisini daha önce görmüş gibiyim ama o zamanlar çok dikkatimi çekmemiş herhalde. O da bir sonraki yazının konusu… Videoyu izleyerek ne kadar eğlendiğimizi görebilirsiniz.

Video ile ilgili bir bilgi daha: Videoda yer alan ilk robot, yavaş yavaş giden ve milleti güldüren, bizim robot. Kendisi çok halim selim bir çizgi izleyendir. Sakin sakin izler çigiyi Öyle tasarlandı yapcek bişey yok. Kahrolası 240 rpm’lik motoru bize kakalayan elektronikçide ibnelik.

İki gündür Cevahir AVM‘nin yolunu aşındırıyoruz. Dün ki föndü maceramı yazmıştım. Dün Avatar filmini izleyemeyince içimize oturdu. Dostlarımdan birisi ile kararlaştırdık: “Yarın Yahşi Batı‘ya geliyoruz ulan!” Gece yurda gelir gelmez saati kararlaştırdık ve biletleri internetten aldık. Tekrar mahsur kalmak istemedik. Saati geldiğinde sinema salonundaydık.

Cem Yılmaz’ın G.O.R.A ve A.R.O.G filimlerini çok beğenmiş ve defalarca izlemiştim. Anlaşılan Yahşi Batı‘yı da bir kaç kez izleme zahmetinde bulunacağım. Diğer filimlerinde olduğu gibi yapımda harcanan emek göze çarpıyor ve espriler havada uçuşuyor. Senaryo yine orijinal. Film arası verilmeden önceki sahne, izleyenleri kendine hayran bıraktı. Filmin sonunda ki mesaj ise Yahşi Doğu‘nun gelecek film olması. Yahşi Batı filmini bu günlerde gülmeye ihtiyacı olan herkese tavsiye ederim.

Dostumun kütüphanesinde bir kitap var. Göz göze geldikçe savaşa giriyoruz. O diyor “beni çabuk oku!” ben diyorum “git başımdan, şimdi sırası değil!” ama yok, vazgeçmiyor. Geçen gün yanından selam verip geçtim, herhangi bir tartışmaya girmemek için ama kitap arkasını dönmüştü. Küstü mü yoksa deyip kanadı kırlımış bir kuş gibi elime aldım kitabı. Arka yüzdeki tanıtım yazsını okuyunca kendimi tutamadım ön sözünü de okuyuverdim. Sonra bir baktım ki kitabı bırakamıyorum. Az kalsın uykusuz bırakacaktı beni. Defol git diyerek kütüphaneme salladım. Şimdi sakin sakin uyuyor. Çünkü biliyor ki onu kısa zamanda okuyacağım.

Kitabın ismi “İstanbul’da Yaşama Sanatı“, A. Haluk Dursun‘un kaleminden çıkan eser 10 yıl önce Ötüken Yayınları aracılığı ile edebiyat severlerle buluşmuş. Kitabın arka yüzündeki yazıda beni etkileyen şu dizelere yer vermeden devam etmek istemiyorum:

Eğer ele geçmezse sevdiğimiz,
Çare ne? eldekini sevmeliyiz!

Nostaljiye Reddiye başlıklı bir yazı ile başlayan kitapta yazar; imparator şehir İstanbul‘da kaybettiğimiz değerler için ağlamak yerine elde bulunan güzelliklerin, değerlerin kıymetinin bilinmesini ve onlar ile İstanbul’da yaşanması gerektiğini vurguluyor. Kitap, İstanbul’da bulunan tarihi ve kültürel değerler -şu an bulunan ve kimsenin dikkatini çekmeyen- ele alınıyor ve bunların nasıl değerlendirileceğinden bahsediyor. Yazar, İstanbul’u sevemeyen kişilerin ilk önce orada yaşamasını öğrenmesi gerektiğini daha doğrusu İstanbul’un tarihini ve eski insnaların orada nasıl yaşadığını bilmesi gerektiğini savunuyor.

Türkçesi İstanbul gezi rehberi, Fransızcası İstanbul’da Yaşama Sanatı kitabını; İstanbul’u sevemeyen (küçük bir ihtimal), İstanbul’da kayda değer birşeyler yapmak isteyen, Türk-İslam kültürüne ne olmuş ki böyle diye düşünen kişilere şiddetle öneriyorum. Okumadan İstanbul’da yaşamaktan zevk almaya kalmayın!

Kitabı buradan satın alabilirsiniz: İstanbul’da Yaşama Sanatı – A.Haluk Dursun

Size daha önceden elektronik cihazlarla olan değişik ilişkimden bahsetmiştim. Sony CCD Kamera ile ilgili yazıyı yazdıktan sonra okul başladığı için pek bir vaktim olmamıştı. Arada sadece “dizüstü bilgisayar temizlik rehberi” için laptopumu açmıştım. O da birşey sayılmaz benim için. Yoğun bir sınav döneminin ertesinde arkadaşımın Minton marka MP3 playeri bozulması ve arkadaşımın “içini açabilirsin istersen” şeklindeki teklifi benim için iyi oldu. Tabi bu “iyi” en kötü iyi, çünkü söz konusu olan şey küçücük bir mp3 player… Neyse, şimdilik bununla idare edicez artık diyerek tornavidayı aldım elime. İki vida söktük, bitti işi keratanın. Buyrun, sizi ilk önce giysili Minton MP3 player ile daha sonra çıplak Minton ile tanıştırayım.

Bu “giyinik” hali. Model ismini şimdi hatırlayamadığım bu cihaz, giriş seviyesi bir MP3 player. Yani günü kurtaracak cinsten bir şey. Herhangi birisine sakın bunu “hediye etmeyin“. Çünkü hakaret etmiş olursunuz. Zaten bulamazsınız da…

Kapağındaki iki adetçik vidayı söküp içeriye dalıyoruz. İlk olarak arka kısım karşımıza çıkıyor. Burası cihazın pil yuvası, cihaz gücünü buradan alıyor. Gücü düzenleyen tüm elemanlar burada, kapasitörler vs…

Arkada fazla bir şey yok diyoruz, yüzünü çeviriyoruz. Ses kaydı için konulan mikrofon ve menü joystiği karşımıza çıkıyor. Ekranın arkasındaki aydınlatmaya giden güç kablolarını da bu karede görebilirsiniz.

Vee işte “kral çıplak” kısmımız. Ekranın hemen altında bellek yongası ve sistemin gömülü olduğu yonga bizi selamlıyor. Devre kartının hemen altında kalan o küçük çıkıntılar ise anahtarlar. Sağdaki kulaklık çıkışı…

Şimdide ekrana bakıyoruz. Minton bize el sallıyor, bizde öpücük yolluyoruz ancak nedense Minton hayat öpücüklermize tepki vermiyor. Kalbi çok incinmiş olmalı. Ne yaptın Göksel buna?