Beyaz Blog

Toplu taşıma aracı hastalıkları:

Otobüse yada genelleştirelim, toplu taşıma aracına binen yalnız bir insancık ilk etapta kendine yer bulamazsa, ayakta yerini ayarlardıktan sonra yapacağı ilk iş cebinden/çantasından cep telefonunu çıkarmak ve kurcalamaktır. Bu durum gözlemlerime göre araca binen ve aynı durumla karşılaşan insanlardan yüzde 40′ı için gerçekleşir. Hatta çoğu kere tuş kilidi açılır, saate bakılır ve tuşlar kilitlenip cebe atılır… Bazen bu durum bulaşıcı olur, otobüste/tramvayda/metrobüste bu durumda olan birden fazla insan varsa, birisi cep telefonunu çıkarıp kurcaladıktan sonra diğerlerinin aynı şeyi yapma ihtimali yüzde 86.45′tir. Bulaşıcı yani…

İstanbul’da olduğunu hissetmek:

İstanbul’da özellikle de Karaköy, Eminönü, Sirkeci gibi günün her anı canlı olan mekanlarda dolaşırken çeşit çeşit yabancı dilleri konuşan insanları duymak…

Dokunulmazlığı olan sistemler:

Bazı sistemler var. Sistem yanlış ama yıllardır “böyle gelmiş böyle gider” mantığıyla hareket ettiğimizden kimse ses çıkarmıyor. Ses çıkaranın da sesini en kısa zamanda kesiveriyorlar zaten.

Bukalemun M. Eğitim Bakanlığı:
Sistem deyince aklıma geldi, bizim bi eğitim sistemimiz var: Milli Eğitim. Bir de bakanlığı var. Bu bakanlık koltuğunda acaba kaç kez bir öğretmen oturdu? Yada kaç kez öğretmenlerin sesine kulak verildi? Benim tespitlerime göre böyle bir şey hiç olmadı. Olmaya da niyeti yok gibi. Bkz: MEB bakanı Nimet Çubukuçu, Hukuk mezunu… Bukalemun meselesine gelelim, bu hayvanı tanımayan varsa tanıştırayım. Cici MEB’imiz de bukalemun gibi, ortrama göre deri değiştiriyor. 5 senede üç kez sistem değiştiriyoruz. Yönetmelikler daha okullara ulaşmadna ikinci bir yönetmelik çıkıyor. Birisi geliyor bu işler bundan sonra “böyle” yürüyecek diyor başka birisi geliyor bu işler bundan sonra “şöyle” yürüyecek diyor. Öğrenciler zaten ilgisizlikten bitap düşmüşler, kendilerini TV ile kandırıyorlar. TV’lerimiz de zaten o konuda hiç taviz vermiyorlar, sağolsunlar!.. Sözün özü, bu Milli Eğitimin hali nicedir? (doldur hancı)